In een nieuwsbrief die ik onlangs kreeg van Erik van Zuydam, las ik dit: ‘Een ontmoeting met iemand…

In een nieuwsbrief die ik onlangs kreeg van Erik van Zuydam, las ik dit: ‘Een ontmoeting met iemand die je nog niet kent, kan een grote trigger zijn voor het geconditioneerde verstand. Die ontmoeting is vaak het startschot voor een onbewust spel van vergelijken, oordelen en labelen. Zodra je iemand ziet, projecteer je razendsnel alles wat je meent te weten over deze persoon en bouw je daarmee een muur op die een werkelijke ontmoeting in de weg staat. Kun je iemand ontmoeten zonder aandacht te schenken aan je eigen ongegronde mening? Zonder een verhaal op iemand te projecteren, zonder conclusies te trekken, te vergelijken en onmiddellijk een oordeel te hebben? Kun je naar iemand kijken met de onschuld van een kind?’

Het deed me denken aan een onderdeel uit PDS: welke overtuigingen en ideeën houden ons tegen om onszelf te ontwikkelen? We hebben als mens een oordeel klaar over van alles en nog wat. Over de politiek, onze baas, vrienden, de camping, onze auto, etc. Maar ook over onszelf! In PDS noemen we dat beperkende vooroordelen. Sommige van onze vooroordelen leveren goed werk, maar zijn we niet dringend toe aan een herziening van die vooroordelen die ons belemmeren in onze ontwikkeling?

Vooroordelen leiden tot veralgemenisering en vereenvoudiging. Wat geldt voor één iemand, geldt ineens voor iedereen. Op die manier word je blind voor verschillen die er werkelijk zijn en die het leven juist spannend, afwisselend en interessant maken. Je mist allemaal aspecten of kansen die ook aanwezig zijn. Door vast te houden aan je vooroordelen beperk je jezelf in je mogelijkheden en in je resultaten!

(Feed generated with FetchRSS)

Bron: Exelix op Facebook
In een nieuwsbrief die ik onlangs kreeg van Erik van Zuydam, las ik dit: ‘Een ontmoeting met iemand…